Tað ringasta - yrking eftir Lenu Jacobsen
Tað ringasta
- ognað øllum við krabbameini og øllum, ið hava følt sviðan av herviligu sjúkuni.
Tað ringasta …
er ikki bíðitíðin
og tankarnir áðrenn tú fert til læknan
er ikki sjálv kanningin
ella hvítkitlaða niðurstøðan
ei heldur drúgva skurðviðgerðin
ella ússaligi kroppurin og uppvenjingin
heldur ikki sváru orðini til gomlu foreldrini
Tað ringasta …
eru ikki mongu kanningarnar og drúgva bíðitíðin
og at vænta tað ringasta
men tað fløvar inn á bein og birtir vónir
at føla allar berandi hendur í sjúkrahúsverkinum
og kring um í oyggjunum
og somuleiðis at hitta aðrar við somu sjúku
Tað ringasta …
er heldur ikki at fáa sjálva niðurstøðuna
henda harðliga brestin
sum skakar grundvøllin
- hoyra lemjandi orðini um tað
tú helt vera deyðsdómur
Tað ringasta …
er ikki viðgerðin aftaná
ikki mongu blóðroyndirnar hóast tú hatar blóð
ei heldur innspræning í æðrar
og uppblásti kroppurin
sum skal tøma bløðruna í heilum
og hevur kvalma og spýggjan í hálsinum
ei heldur at missa hárið
og hava tveir parúkkar at skifta ímillum
at bara hava annað bróstið og hitt úr silikon
ei heldur at vita
hvussu dagurin fer at ganga
orkar tú eitt sindur ella als einki
ella mást tú liggja í songini við fepri
og kanska enda aftur á sjúkrahúsinum
Tað ringasta er ikki …
at kroppurin berjist ímóti sær sjálvum
at tú ikki veitst hvør partur fer at vinna
kanska orkar tú ikki úr songini á jólum
ella ert tú ikki longur her tá
at hugsa um børnini og mannin
og tankarnir lemja og pína grátuliga
og tú vildi farið ígjøgnum eld
um tað kundi bjarga tykkum
kanska upplivir tú ikki dóttrina sum hálvvaksna
og sonin sum skúlanæming
og hvat skal tú svara soninum
tá ið hann undrandi spyr:
mamma er tað ikki løgið?
fyrst vart tú leingi á sjúkrahúsinum
so misti tú boppuna
og nú hevur tú verið heima
og so missir tú hárið?
tú hyggur at honum
sigur einki
fert tú at missa meir?
tú liggur vakin um næturnar
turkar kjálkarnar óteljandi ferðir
hugsar drenandi tankar
og biður Gud um at kunna klára dagin
ein mánað ella meir
tú vónar
men væntar einki
og fyrireikar jarðarferðina
Tað ringasta er ikki …
at lívið ikki longur er ein sjálvfylgja
men tú takkar fyri løtuna – tíman - dagin
og so hjartaliga øllum hjálpandi og uggandi hondum
og skemtandi prátinum
sum setir lívsvónina fram um vónloysið
- ið hvussu er eina løtu
tú gleðist um at kunna tendra eitt ljós
og hyggja inn í blaktrandi logan
glæman mennist so líðandi
og tú játtar fyri tær sjálvari:
EG LIVI … ENN
Men tað ringasta er …
at noyðast
at sleppa!
sleppa teimum tú elskar
sleppa vinum
bygdini
fjøllunum
sandinum og Lítlu Dímun
sleppa øllum!
tú ætlar tær at sveima har uppi
ósjónliga fylgja við tínum kæru
ugga tey
kína
og elska tey
Sum dagarnir ganga …
veksur vónin
og tú ásannar
at tú ert á veg
inn av eggini
inn frá tromini
har tú hugdi niður í dýpið
og roknaði við at fara útav
so nógv at takka fyri
- ómetaliga nógv -
og tú ert nøgd við
”bara”
at kunna liva!
Lena Jacobsen, 11.03.2017
